ႀကယ္ေတြေႀကြေနတဲ႔ ေကာင္းကင္ - ၃

အခန္း ၅

ဘယ္သူမွ မမွားခဲ႔ႀကပါဘူး

ကိုယ္႔အမွန္တရားနဲ႔ကိုယ္

စုန္းစုန္းခ်ဳပ္ခဲ႔ႀကရံုသက္သက္ပါ။


တရႀကမ္းတြန္းေမာင္းေနတဲ႔ အခ်ဳပ္ကားထဲမွာ အတြဲလိုက္ခတ္ထားတဲ႔ လက္ထိပ္ကိုယ္စီနဲ႔မို႔၊

တစ္ေယာက္ယိုင္တာနဲ႔ အကုန္ယိုင္ေနႀကပံုမ်ား စေကာထဲ ဇီးၿဖဴသီးထည္႔လွိမ္႔ေနသလိုပါပဲ။

အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ ၂၃ ရက္တိတိ ေနခဲ႔ရလို႔ အားအင္ေတြ ကုန္ခမ္းေနတာေႀကာင္႔

ကြ်န္ေတာ္႔ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္တုန္ၿပီးမ်က္လံုးဖြင္႔မရေလာက္ေအာင္ကို မူးေဝေနပါတယ္။

ပီေဂ်တရားရံုးကေန စြန္ဂိုင္းဗလို႔ ေထာင္အထိ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းအၿပီးမွာ၊

ကားရပ္တာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ကမူးရႈးထိုးဆင္းၿပီး အန္ခ်လိုက္မိတယ္။

ရင္တစ္ခုလံုး တုန္ရီေနၿပီး ကိုယ္႔ေၿခလွမ္းကိုယ္ သယ္ယူေနရတာေတာင္ ေလးလံလြန္းလွရဲ႕။

အက်ဥ္းေထာင္တံခါးႀကီးဖြင္႔လိုက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ အခ်ဳပ္သား ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ကို

စနစ္တက် တန္းစီၿပီး ဝင္ခိုင္းပါတယ္။

အထဲေရာက္ေတာ႔ သမံတလင္းမွာ ေရွ႕ဆင္႔ေနာက္ဆင္႔ ထိုင္ေနရၿပီး အခန္းေသးေသးေလးထဲကို

တစ္ေယာက္စီဝင္ခိုင္းၿပီးမွ၊ UKP ( UNIT KUASA PENJARA ) လို႔ေခၚတဲ႔

အေမရိကန္ မရိန္းစစ္သားေတြလိုေၿပာက္က်ားဝတ္စံုေတြနဲ႔ ေထာင္ထိန္းေတြက အက်ဥ္းသားတိုင္းကို

တစ္ကိုယ္လံုး ခြ်တ္ၿပီး ရွာေဖြ စစ္ေဆးပါတယ္။

ထူးၿခားတာတစ္ခုက လူေကာင္ေသးေသးေကြးေကြး UKP တစ္ေယာက္မွမေတြ႕ခဲ႔မိပါဘူး။

အရပ္အေမာင္းေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အေကာင္ထြားထြားေတြႀကီးခ်ည္းပါပဲ။

သူတို႔စစ္ေဆးေနခ်ိန္ ေတာ္ရံုလူ အလိုလိုဒူးတုန္ေနမိတာ အမွန္ပါ။ မတုန္ခံႏိူင္ရိုးလား .....

ညင္ညင္သာသာ ေၿပာဆိုတာ တစ္ႀကိမ္မွကို မရွိခဲ႔ပါဘူး။ တစ္ခြန္းေမးလို႔ သူ႕စကားနားမလည္လို႔ၿဖစ္ေစ၊

မႀကားလိုက္လို႔ၿဖစ္ေစ ထပ္ေမးတယ္ဆိုတာ ရွိမွမရွိပဲ။

စကားမဆံုးေသးဘူး လက္က တန္းေရာက္လာတာမ်ိဳး။

ေတာ္ရံုေႀကာင္ေတာင္ေတာင္လုပ္ေနပံုမ်ိဳးကေတာ႔ ကိုယ္ေနရမယ္႔အေဆာင္ မေရာက္ေသးခင္

သူတို႔လက္ခ်က္နဲ႔တင္ ေဆးရံုတက္ရေလာက္ရဲ႕။

ေအာ္ဟစ္ေငါက္ငန္းသံေတြႀကားမွာ အက်ဥ္းသားတိုင္းရဲ႕ မ်က္လံုးေတြဟာ သိမ္ငယ္မႈအၿပည္႔။

ကိစၥဝိစၥေတြၿပီးခ်ိန္မွာေတာ႔၊ ေထာင္ဗူးဝကတစ္ဆင္႔ အက်ဥ္းေထာင္ႀကီးရဲ႕ အတြင္းပိုင္းကို

ဆက္ဝင္ရပါတယ္။

လြဲမွားတဲ႔အတိုင္း

 ကမၼသတၱိေႀကာင္႔ပဲရရ ဘုရားသခင္ေႀကာင္႔ပဲရရ သေႏၶစိတ္မွာကတည္းက

စြဲေလာင္ေနတဲ႔မီးေတာက္

ရွင္သန္ၿခင္းဟာ သဲပူပူေပၚပစ္တင္ခံထားရတဲ႔ငါး

က်ိဳးေႀကေနတဲ႔စိတ္အခြံထဲ ေငြေႀကးဟာ မၿမင္ရတဲ႔ပထမအသက္

ေသေနတဲ႔ဘဝေတြထဲက ရွင္ေနတဲ႔ဒုကၡနဲ႔ ရွင္ေနတဲ႔ဘဝေတြထဲက ေသေနတဲ႔စိတ္

တစ္ေယာက္ရဲ႕လွ်ာေပၚမွာ စုတ္ၿပတ္သတ္သြားတဲ႔ တစ္ေယာက္ရဲ႕အေၿမွးပါးလို

မီးသၿဂဳႋလ္စက္ထဲကေန ကိုယ္႔ဘဝကိုယ္ ေသြးရူးေသြးတန္းဆြဲလုေနရတဲ႔အဓိပၸါယ္

စိတ္ကူးဟာအိပ္မက္လိုေပါ႔ပါးၿပီး လက္ေတြ႕မွာဘဝဟာေသြးသံရဲရဲ

နာေနတဲ႔စိတ္ထဲ စိပ္ေနတဲ႔အနာေတြႀကား လူ႔ယဥ္ေက်းမႈႀကီးတစ္ခုလံုးကို

ေခတ္ႀကီးကခုတ္လွဲသြားတယ္

ဒုကၡေလာင္စာေတြနဲ႔စိုစြတ္ေနတဲ႔အခန္းထဲ မီးပြားကေလးကအစ

အခ်ိန္တိုင္းဟာ ေသေရးရွင္ေရး

ပလက္ေဖာင္းေပၚ မိုက္မိုက္မဲမဲထိုးေဟာင္ေနတဲ႔သီခ်င္းလို

ကိုယ္႔အသံဟာ ကိုယ္႔နားစည္ကိုရိုက္ခြဲေနရံုသက္သက္ပဲ

အကြာအေဝး

အမွန္လြန္ဝါဒဆိုရင္ အမွားေတြပဲထူေထာင္လိုက္ေတာ႔မယ္

အခုၿမင္ေနရတဲ႔ၿမင္ကြင္း ၿမင္ကြင္းထဲအၿမင္စိုက္ဝင္ေနတာလား

အၿမင္လႊာထဲ ၿမင္ကြင္းေရာက္လာတာလား

အႀကားဆီ အသံဝင္လာတာလား အသံဆီ အႀကားေရာက္သြားတာလား

တစ္စက္ခ်င္းစပ္ဆက္ေနတဲ႔ေရစီးေရလာထက္

အလ်င္နဲ႔ေမ်ာေနတဲ႔ၿမစ္ေရေတြကိုပဲ တစ္ေနကုန္ထိုင္ေငးလို႔ မဆံုးဘူး

တစ္စက္ခ်င္းလား အလ်င္လား ....

စိတ္ဟာတစ္စက္ခ်င္းဝတ္မႈန္ကူးၿပီး လူ႔အသိဥာဏ္နဲ႔သားေဖာက္တဲ႔ေခတ္ႀကီးထဲ

တဖ်တ္ဖ်တ္ေႀကြ .... လို႔

တဆတ္ဆတ္ေႀက ..... လို႔

ဂိုးထဲကိုလက္နဲ႔ပုတ္သြင္းလိုက္တဲ႔ၿဖစ္စဥ္

ဒိုင္လူႀကီးရဲ႕ မ်က္ကြယ္ဟာ ဂိုးဝင္ၿပီး မ်က္ၿမင္အေနအထားအရ ဒါဟာ အနီကဒ္

မၿမင္ရတဲ႔အမွန္တရားဟာ မ်က္ၿဖဴလန္ေအာင္ထိ ခြက္ထိုးခြက္လန္ စံုလံုးကန္းတယ္

စစ္ေၿပးလမ္းေပၚက လြင္႔စင္က်လာတဲ႔ ကဗ်ာ - ၃

ဘယ္သူေတြလဲ .....

မီးစြယ္ေငါေငါေတြထဲ အာဟာရလို အာသာငမ္းငမ္း အရိုးေကာက္ေနတာ

ထက္ပိုင္းက်ိဳးေနတဲ႔ သေဘၤာႀကီးထဲ ဆာေလာင္မႈဆီမီးေတြ လွ်ံေဝက်ေနသလို

အေဝးကသန္းေခါင္ယံကို ညအကန္းထဲ ဓားေတြလို ေမာင္းသြင္းလာခဲ႔တဲ႔ ေသတမ္းစာ

လူ႔ဘံုဆိုတာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ေနာက္ေက်ာဆီ တစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္အတြင္းသားေတြနဲ႔

ေသရာပါတိုးလွ်ိဳေပါက္ေဖာက္ဝင္ေနတဲ႔ အမွတ္အသား

လူမႈဆက္ဆံေရးဟာ သင္တုန္းဓားေပၚ လြင္႔စင္ၿပဳတ္က်သြားတဲ႔ သေႏၶသားရဲ႕ အသားစိုင္

စိတ္လိုလက္ရအသားမာတက္ေနတဲ႔ အသားပိုကတုတ္က်င္း

ဒူးေထာက္ထားတဲ႔ဆုေတာင္းၿခင္းဆီ အလွ်ံတညီးညီးေၿပးဝင္လာတဲ႔ ေတာ္လဲမႈ

ကြယ္လြန္ၿခင္းစစ္စစ္ဆိုတာ မီးစာမကုန္ေသးပဲ ဆီခမ္းသြားတဲ႔ အေဝးကမီးအိမ္ေတြဆီ

ေသြးလႊတ္ေႀကာေတြကတစ္ဆင္႔  ေလာင္စာလိုပို႔လႊတ္ေနတဲ႔ ကရုဏာတရား

ပိန္းပိတ္ေအာင္အံု႕ဆိုင္းေနတဲ႔ၿမဴေတြထဲ အဆိပ္ေငြ႕ေတြကို

ေလဖမ္းဒန္းစီးတရားနဲ႔ မ်ိဳခ်ေနရတဲ႔ ေဝဝါးမႈ

လံုးပတ္ဟာ လံုးလည္လိုက္ၿပီး လံုးေစ့ပတ္ေစ့ထဲ လံုးလံုးလ်ားလ်ား

ေသြးမတိတ္တဲ႔ရာသီ ပြင္႔ထြက္ေနတဲ႔ စိတ္အသားတစ္ေပၚ စိတ္လိုလက္ရ စိုက္ဝင္ေနတဲ႔မီး

လင္းေနတဲ႔လမ္းဟာ ၿပတ္ေနတဲ႔လက္ေပၚမွာ အဆီတဝင္းဝင္း

အမွန္ေတြေၿပာလို႔ အမွားေတြကဒဏ္ခတ္မယ္ဆိုရင္ ယံုတမ္းစကားပဲေၿပာေတာ႔မယ္

ဆိုႀကပါစို႔.....

မိုးရြာမွထြန္ခ်ရတဲ႔ေခတ္ေပါက္စေလးထဲ ဆန္တစ္ၿပည္ ၃ က်ပ္ဟာ

သံုးသီးလည္းစားၿပီး သီးထပ္ရံုတင္မက သီးပါဝကြက္ညွပ္လိုက္ေတာ႔မွ ၁၃၀၀ က်ပ္ၿဖစ္သြားတာမ်ိဳး

ဘာသာစကားလား စကားဘာသာလား

ေတာင္ေနတဲ႔အေတြးဟာ အီေနတဲ႔ဆယ္ေက်ာ္သက္ကို သားစပ္လိုက္တာမ်ိဳး

လြယ္သလိုမေရးေႀကးဆို ဘူးသီးမသီးဘူးကို ဘာသာစကား ၁၀ မ်ိဳးနဲ႔အသြင္မတူရင္ေတာင္ မူ တူေနဖို႔

ကိုယ္႔ဥပေဒနဲ႔ကိုယ္ သူကတမန္ေတာ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကဗားရွင္းအသစ္စက္စက္ ဘုရားသခင္

က်က္ေနတဲ႔ႀကက္ကို ႀကြပ္ေနေအာင္ေႀကာ္ၿပီး ႀကြက္သားေပါက္ေလးလို

ကၽြတ္ကၽြတ္ျမည္ေအာင္  ႀကြပ္ႀကြပ္ဝါးဖို႔

ေခြ်တာေရးကို ေၿခြခ်ၿပီး ခ်ီတံုခ်တံုစိတ္နဲ႔ ခ်ည္ငင္လိုက္တာမ်ိဳး

လူနာ

အဓိပၸါယ္ဟာ အေမွာင္ထဲမွာ နက္နက္စူးစူး ၿဖာေနတယ္

တစ္ဘဝလံုးလြဲခဲ႔တဲ႔အတိုင္း ဒုကၡသားအိမ္ႀကီးထဲ အလယ္ေဇာငါးခ်က္နဲ႔ စလယ္ဆံုး ေလာင္ေတာ႔တာပဲ

အေရၿပားေပၚတြားတက္ေနတဲ႔ စားဝတ္ေနေရးတက္တူးရယ္

စိတ္အမွ်င္အိမ္အိုႀကီးထဲ တတိတိဝင္ကိုက္ေနတဲ႔ လူမႈေဗဒဗိုင္းရပ္စ္ေတြရယ္

ဘယ္စိတ္နဲ႔ခလုတ္ဆြဲဆြဲ မူမမွန္တဲ႔က်ည္ဆံမွာ ဘဝဟာ အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္ႀကီး ခ်ိတ္ပါသြားသလိုမ်ိဳး

တစ္ႏြယ္မွမငင္မိပါပဲနဲ႔ တစ္ဘဝလံုးစာ ၿပိဳက်ေနတဲ႔စင္ႀကီးထဲ

နိဒါန္းသားဦးနဲ႔တင္ မီးေနခန္းကကိုမထြက္ရေတာ႔ဘူး

သူသူငါငါမနက္ခင္းကေလးကအစ ကိုယ္႔မွာ အခ်ိန္တိုင္းေဖာင္ဖ်က္ေနရတဲ႔ၿဖစ္စဥ္

ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္နဲ႔ ဘုရားစင္မွာ ပညတ္ကဘယ္နွစ္ေရြးသား ပရမတ္က ဘယ္နွစ္ေအာင္စ

တရားကိုဓားလိုဆြဲကိုင္ေနသေရြ႕ေတာ႔ ဘယ္ႏြယ္ၿမက္သစ္ပင္မွ ေဆးဘက္ဝင္မွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး

အၿမင္လႊာထဲစိုက္ဝင္ေနတဲ႔ ၿမင္ကြင္းလား ၿမင္ကြင္းထဲစိုက္ဝင္ေနတဲ႔ အၿမင္လား

အလင္းနဲ႔အေမွာင္ႀကားထဲမွာ အေရာင္တစ္ခုရွိေနမယ္ဆိုရင္ ညွိမႈလို႔ေခါင္းစဥ္တပ္မယ္

ခုတ္ထား ..... ထြက္ေနတဲ႔အရိပ္ကို လႊဲေနတဲ႔စိတ္နဲ႔ ခုတ္ထား

ဘယ္အစြန္းထြက္မႈကိုမွ အစြန္းထြက္မလာေစနဲ႔

အြန္လုိင္း လူငယ္ ကဗ်ာ စကား၀ုိင္း အေမးအေၿဖမ်ား

 19 June 2013 at 00:53



ေမး = ဆရာေအာင္ရင္ၿငိမ္း

ေၿဖ = ညီလင္းႏိူင္



၁။ ေအာင္ခ်ိမ့္အစ မုိဃ္းေဇာ္ အဆုံး ပင္မေရစီး ေခတ္ေပၚကဗ်ာေခတ္တုန္းက အႏုပညာၾသဇာနဲ႔ ၀ါသမၻာ တည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့ၾကတဲ့ ၀ါရင့္ကဗ်ာဆရာ အမ်ားစု အေနနဲ႔ ေခတ္နဲ႔အညီ ကဗ်ာေရးဟန္အသစ္ေတြဆက္ မဖန္တီးႏုိင္ေတာ့ဘဲေခတ္ေပၚကဗ်ာအေဟာင္းထဲမွာပဲ ရပ္တန္႔က်န္ေနခဲ့ၾကၿပီလို႔ ကုိယ္ ထင္တယ္။ အာရုံခံစားပုံ လတ္ဆတ္ၿပီး လူငယ္ဆန္တဲ့ ေနမ်ဳိး၊ ပုိင္၊ ေမာင္ေဆးရုိး၊ မင္းေဆြႏွစ္၊ ႏုိင္မြန္ေအာင္သြင္၊ ခရမ္းျပာထက္လူ၊ခုိင္ၿမဲေက်ာ္စြာ၊ ေမာင္ဖီလာ၊ ကုိေရြး သူတုိ႔ကေတာ့ ျခြင္းခ်က္ေပါ့ေလ။ ကဲ ညီေလးတုိ႔ အျမင္ကုိ ေျပာပါဦး။


၁။ လူေတြေႀကာင္႔ ေခတ္ဟာေရြ႕ေနတယ္၊ ေရြ႕ေနတဲ႔ေခတ္နဲ႔အညီ

ေခတ္အဆက္ဆက္က ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕

ကဗ်ာေတြဟာလည္း ေရြ႕ေနတယ္။

အရင္ကလည္းေရြ႕ခဲ႔တယ္.... အခုလည္းေရြ႕ေနတယ္... ေနာက္လည္း ေရြ႕ဦးမယ္။

အေရြ႕အတိုင္းလိုက္ပါစီးဆင္းလာတဲ႔ဆရာေတြရွိေနေတာ႔

လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ ပိုအားရွိတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ၿမင္မိပါတယ္။




၂။ ညီေလးတုိ႔က ၂၀၁၀ အလြန္မွာ ထြက္ေပၚလာတဲ့ ေနာက္ဆုံး မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္ကဗ်ာဆရာေတြေပ့ါ။ ေခတ္ၿပဳိင္ျမန္မာကဗ်ာရဲ့ အနာဂတ္အလားအလာက ညီေလးတုိ႔ ရဲ့ အႏုပညာ ဖန္တီးမႈအေပၚမွာ မူတည္ေနၿပီ။ ေခတ္ၿပဳိင္ျမန္မာကဗ်ာယဥ္ေက်းမႈ အသစ္ဟာလည္း ညီေလးတုိ႔ လက္ထဲ ေရာက္ေနၿပီလို႔ ကိုယ္ ယူဆတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူငယ္ကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ လူမႈေရးနဲ႔ အႏုပညာ ထိေတြ႔ဆက္ဆံမႈ သိပ္မရွိတဲ့ ၀ါရင့္ကဗ်ာဆရာေတြက ေနာက္ဆုံး မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြ ေပၚထြက္ေနၿပီဆုိတာ သတိမထားမိၾကေသးဘူး။ တခ်ဳိ႔ ကဗ်ာဆရာေတြအယ္ဒီတာေတြက်ေတာ့လည္း သတိထားမိေပမဲ့ လူငယ္ေတြကုိ အသိအမွတ္ျပဳ တန္ဖုိးထား ေနရာေပးဖုိ႔ ၀န္ေလးတြန္႔ဆုတ္ေနၾကေသးတယ္။ သူတုိ႔ကုိ ဘာေျပာခ်င္လဲ။


၂။ ေခတ္အဆက္ဆက္ကတည္းက ၿဖစ္ေလ႔ၿဖစ္ထရွိေနတဲ႔ သမားရိုးက်ကိစၥတစ္ခုလို႔ပဲ

ကြ်န္ေတာ္ ၿမင္မိပါတယ္ အစ္ကို။

လူႀကီးဟာ လူငယ္ဘဝကေနလာတယ္ဆိုတာကို မေမ႔တဲ႔ဆရာေတြ ရွိေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ဘာပဲၿဖစ္ေစ...

ေရွ႕ကဆရာေတြမရွိခဲ႔ရင္ ကြ်န္ေတာ္လည္း မရွိႏိူင္တာ ေသခ်ာပါတယ္။

ဆရာေတြ တန္ဖိုးထားႏိူင္ေလာက္တဲ႔အထိ 

တန္ဖိုးရွိ တန္းဝင္တဲ႔ အႏုပညာပစၥည္းေတြ ဖန္တီး ၿပႏိူင္ဖို႔က

ကြ်န္ေတာ္တို႔အေပၚမွာ မူတည္ေနတယ္လို႔ပဲ ခံယူထားပါတယ္။